ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ...

Μυρισε φθινοπωρο...
παντα με μελαγχολουσε αυτη η εποχη...
κι εμενα οπως τοσους αλλους...
θυμαμαι πως σαν παιδι μολις ερχοταν ο Σεπτεμβρης...
ετρεχα να κλεισω το καλοκαιρι σε κουτακια...
μη χαθει η ομορφια του...
μαζευα σε κουτακια μαγικα οπως νομιζα...
τα τελευταια λουλουδια του καλοκαιριου...
τα πουπουλα που αφηναν τα χελιδονια στις φωλιες τους οταν εφευγαν...
και την τελευταια αχτιδα του ηλιου πανω στο πιο ψηλο φυλλαρακι...
παντα στο πιο ψηλο...
εκει ηταν η σωτηρια μου παντα...
στο λουσμενο με ηλιο φυλλαρακι...
το ψηλοτερο του δεντρου γιατι ηταν πιο κοντα Στον Θεο...
και οταν το κοιτουσα νομιζα πως μου χαμογελουσε Εκεινος πανω του...
και μου δινε υποσχεσεις πως θα ξαναρθει αυτη η εποχη...
η γιαγια μου ελεγε πως αν γευτει καποιος τα δακρυα σου δεν θα σε πικρανει ποτε...
πηγαινα κι εγω και εκλαιγα στα ποδια του φθινοπωρου...
και το παρακαλουσα να μην παρει μακρια το καλοκαιρι...
ματαια...εκεινο φροντιζε να ξεπλενει τα δακρυα μου με τις πρωτες του βροχες...
ψεματα ειπες φωναζα...κι εκλαιγα ακομα πιο πολυ...
οχι παιδι μου...ποναει κι εκεινο γι'αυτο κλαιει...
σου λεει με αυτον τον τροπο να μην το πικραινεις...
αστο να σου δειξει πως και αυτο εχει τις χαρες του...
εμαθα να το αφηνω κι εγω μετα...
το λυπομουνα που εκλαιγε για μενα...
χτες το βραδυ ξυπνησα τρομαγμενη...
πηρα τα μαγικα κουτακια μου και βγηκα στην αυλη...
μαζεψα τα τελευταια λουλουδια του καλοκαιριου...
κατι πουπουλα που αφησαν τα χελιδονια πριν φυγουν...
εκλεισα μαζι με αυτα για πρωτη φορα...
ενα κοκκινο φιλι που μου εδωσε η ροδια του γειτονα...
εκλαψα στα ποδια του φθινοπωρου...
και το παρακαλεσα να μη με πικρανει...
κι επεσαν κατι σταγονες στα μαλλια μου...
ασε με να σου δειξω τις χαρες μου σφυριξε μεσα απο τον ανεμο μια φωνη...
τουλαχιστον οταν θα κλαις παρεσυρε στη βροχη σου και τα δακρυα μου...ειπα...
να σαι σιγουρο πως ποτε δεν θα κρατησω ομπρελα...

οτι φανταστηκα ηταν απατη...
κι αν κατι ελπιζα εχει χαθει...
τετοιο φθινοπωρο χωρις αγαπη...
τετοιο φθινοπωρο μην ξαναρθει...