Κοιταξα στον καθρεφτη και ειδα εμενα μεσα στο ονειρο...
οταν εχεις δει αιμα να τρεχει απο σενα ειπα καπου...δεν ανοιγεις πληγη σε αλλον...
και τοσο μικρη φανηκα...τοσο βιαστηκα να πω μεγαλο λογο...
ανοιξα πληγη στο ονειρακι και το εδιωξα...
συνηθησα τους εφιαλτες...
συνηθησα μονη να πεταω...
συνηθησα να αποζητω το ανεκπληρωτο...
χρονια τα αποφευγω και τωρα συνειδητοποιησα οτι μου εγιναν συνηθεια...
κακη συνηθεια...
καπου αλλου διαβασα πως η αγαπη μετριεται σε οτι θυσιαζεις για αυτην...
πως δενουν αυτα...;
δενουν με μια κλωστουλα μαγικη...
σ'αυτα που διωχνω για να περιμενω κατι που ισως να μην ερθει πια...
για να διωξω αυτο που θα ερθει ,αν και οταν ,για το μεγαλο μου παραμυθι...
εκεινο που μου μου λεει οτι ολα θα πανε καλα...
εκεινο που παντα εχει μεσα "εκεινον" τον πριγκηπα που μου σκουπιζει τα δακρυα...
αναρωτιεμαι ποτε κι αυτος θα κουραστει...
εκεινο που διηγειται την "μαγικη μου στιγμη"...
εκεινο που χρονια τωρα παλευω να του δωσω ευτυχισμενο τελος...
τελος...
ενα τελος σε μενα σκεφτομαι πολλες νυχτες...
ενα τελος σε μενα για να αρχισουν τα παραμυθια να κυλανε...
και ας μην ειμαι εγω εκει για να τα διηγουμαι...ολο και καποιος θα βρεθει...
αφου τοσα χρονια περασα να κυνηγαω χαρες αλλα οι λυπες με αγαπησαν πολυ...
ισως να πρεπει να σταματησω το κυνηγητο και να παραδοθω στην αγαπη που μου εχουν οι αλλες...
ξανακοιταω στον καθρεφτη μου...δεν ειμαι πια εγω...
αναρωτιεμαι ποτε επαψα να ειμαι...
αραγε ημουνα ποτε εγω η' παντα καποια αλλη...;
και στην αλλη μερια του καθρεφτη...κενο...
μηπως δεν υπαρχω...;μηπως ειμαι δημιουργημα της φαντασιας μου...;
χρειαζομαι οξυγονο...πρεπει να αποδρασω και παλι δεν βρισκω την εξοδο κινδυνου...
σπαω τον καθρεφτη...και γεμιζει αιμα παντου...καλυτερο αυτο το αιμα...φαινεται...
οχι σαν το αλλο που πλημμυριζει και κανεις δεν το βλεπει...
να φαινεται...να τα βαφει ολα κοκκινα...και να ειναι δικο μου...
μονο δικο μου...να γραψω στους τοιχους με αυτο...
οτι οι καθρεφτες εσπασαν γιατι κοιταξα βαθια μεσα τους...
γιατι για να πιστεψετε πρεπει να δειτε...
οριστε λοιπον το αιμα μου...
τωρα πιστεψτε...
εχω κουραστει...δεν θελω πια να εξηγω τιποτα...
ζητησα συγνωμη απειρες φορες για τη ζωη μου...
κι αυτη ουτε μια φορα σε μενα...
και ξερει οτι μου το οφειλει...
αλλο δεν θα πω παραμυθι αποψε...
οι δρακοι ξεπροβαλαν απο παντου και εχω να πολεμησω και τα δαιμονια μου...
η' ισως να μην πολεμησω...ας παραδοθω μια φορα να δω ποσο κακο μπορουν να μου κανουν...
αλλα ειπαμε συνηθισα τους εφιαλτες μου...
μισω την συνηθεια...
με το αιμα στους τοιχους γραφω:
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ...
ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΛΑ ΣΥΝΗΘΙΣΑΝΕ...
