Θα μπορουσα να 'μουν ενας παλιατσος...
απο αυτους που κανουν τον κοσμο να γελαει...
απο αυτους που εχουν δυο ζωγραφισμενα δακρυα κατω απο τα ματια...
αλλα τα βλεμματα ολων μενουν στο τεραστιο χαμογελο...ζωγραφισμενο κι αυτο...
θα μπορουσα να 'μουν ενας μιμος...
απο εκεινους που στεκουν ακινητοι για ωρα...
μεχρι καποιος να ριξει λιγες πενταρες και τοτε θα του εκανα
ολες εκεινες τις κινησεις που θα τον ικανοποιουσαν...
θα μπορουσα να 'μουν ενας πλανοδιος μικροπωλητης ονειρων...
απο εκεινους που διαλεγουν ενα μερος διπλα στη θαλασσα
και αραδιαζουν την πραματεια τους σε εναν παγκο...
τοσο ομορφα που φανταζουν τα ονειρα ολοι τα χαζευουν...
μα κανεις δεν ρωτησε την τιμη...
θεωρωντας πως οτι ομορφο αξιζει ακριβα...
ποτε δεν εμαθαν πως ηταν τζαμπα...
κι εμειναν απουλητα...
θα μπορουσα να ημουν ενα φιλι...
στην ακρη δυο χειλιων στο χρωμα του ροδου...
ενα φιλι σαν τριανταφυλλο που εμεινε αποτιστο...
και μαραθηκε πριν καν ανθισει...
και τοσο περιεργο αληθεια...δεν ειχε καν αγκαθια για προστασια...
αλλα οι ανθρωποι μαθαν να φοβουντε...
ποσο περιεργοι ειναι οι ανθρωποι...;
θα μπορουσα να ημουν μια ευχη εφηβου κοριτσιου...
ψιθυριστηκα ενα καλοκαιρινο βραδυ κατω απο τα αστερια...
πλανηθηκα στον χρονο αναμεσα σε εποχες και νυχτες...
εφτασα στο αυτι της ζωης...
κι εκεινη με μια κινηση εδιωξε τον ενοχλητικο θορυβο απο το αυτι της...
της χαλουσε την ηρεμια...
το κοριτσι εμεινε να κοιταει τα αστερια περιμενωντας...
μια ευχη που δεν θα εκπληρωθει ποτε...
Λενε πως τιποτα αναποδο δεν συμβαινει στη ροη του κοσμου...
πως ολα ειναι συμφωνημενα σε μια αρμονια...
Λενε πως οι απαντησεις κρεμονται μπροστα μας...
κι εμεις επιλεγουμε να μην βλεπουμε...
Λενε πως αν συγχωρεσεις τον εαυτο σου...
βρισκεις την γαληνη...
Λενε πως καθρεφτιζεται στα καθαρια νερα μιας λιμνης...
Λενε πως στα γεματα φεγγαρια αν κοιταξεις καλα...
θα δεις γραμμενη την τυχη σου...
Λενε ακομα πως η ψυχη εχει πολυ δρομο να διανυσει...
απο πολλα να περασει... για να φτασει στην τελειωση...
Καποτε θα πουν...
παντα με ενα χαμογελο και μια δροσερη καλημερα...
ποτε δεν πηγε το μυαλο κανενος...
Ενας...δυο...θα ξερουν...
η λιμνη παντα ηθελε να ειναι θαλασσα...
το κοριτσι δεν μεγαλωσε ποτε...
και η ψυχη που περιπλανηθηκε στα σκοταδια...
τελειοποιηθηκε μοναχα στην καθαρια καρδια ενος παιδιου...
εκεινου που ποτε δεν γεννηθηκε...
πως να λερωσω τα λευκα φτερα του με φοβο...;
οχι δεν ειναι ετοιμοι οι ανθρωποι ακομα...
Φτανει καιρος που μενεις μακρια απο ολους και απο ολα...
δεν χρειαζεται να ειναι μεγαλο το διαστημα...
αρκει να ειναι η καταλληλη στιγμη...
εκεινα που περιμενες φτανουν σε απαντησεις που μιλουν κατευθειαν στην καρδια...
μεχρι τωρα κανεις...ουτε καν ο εαυτος σου δεν σε αφηνε να δεις...
και ξαφνικα βλεπεις...
η λαμψη δυνατη για να την αντεξουν τα ματια...
μα οπως συνηθιζεις στο σκοταδι ετσι και στο φως...
ποναει τοσο που δεν το αντεχεις...
μα η αληθεια ειναι προτιμοτερη απο ενα ψεμμα που φυλας σαν θησαυρο...
δεν αντεχουν ολα στον χρονο...
κι η αγαπη φανταζει βαρος σε καποιες καρδιες...
οχι...τα λιγα δεν ειναι για μενα...
οχι τα λιγα δεν αρκουν...
επεστρεψα...
τα παραμυθια αρχιζουν να γραφουν καινουργιες σελιδες...
οι νεραιδες και τα ξωτικα στηνουν χορο γυρω μου και με παρασερνουν...
τα ακροβατικα δεν ειναι για ολους...
μοναχα για εκεινους που ξερουν να πεφτουν...
και τραυματα δεν φοβουντε...
η τελεια μπηκε...
μπαινει σιγα σιγα και η παυλα...
"για 'δεστε ολοι τον ακροβατη που κι οταν πεφτει γελα... και ποτε δεν κλαιει...ποτε δεν κλαει..."
