Ενα παραπονο και ενα δακρυ...
φθινοπωρο...μαζευω τα σανδαλια και μαθαινω απο την αρχη να δενω κορδονια στα κλειστα μου παπουτσια...
φυλακιζεται η ελευθερια των ονειρων στα παγια δεδομενα...;
βρεχει...
λυγιζει ο ουρανος στον αποχαιρετισμο μας...
ενα...δυο...τρεια βηματα χωρις το χερι σου να κραταει το δικο μου...
οσα βηματα κι αν βαδισω μονη δεν απομακρυνομαι απο σενα...
δινη σκεψεων γυρναει ξανα και ξανα στον ιδιο κυκλο...
ουτε κλεινει,ουτε και ανοιγει...αιωνιος κυκλος που δεν ολοκληρωνεται ποτε...
στην αρχη καθε εποχης ματωνω τα σεντονια μου...
μουσκευω τις αντοχες μου...
αγκιστρωνω τα θελω μου στα αστερια...
σκιζω το κορμι στα δυο...
χαμηλωνω το βλεμμα...
υστερα συνηθιζω...
πως σκοτεινιαζει ο ουρανος ξαφνικα...;
πως αρχιζουν τα φυλλα να κιτρινιζουν...;
πως εναλλασεται ο ηλιος με την βροχη...;
πως να αντεξω παλι...;
αποψε η σκεψη μου δεν βρισκει ακρη...
αποψε λυγισε η αντοχη...
θα βαλω να πιω...να μεθυσω τα γιατι μου...
να θολωσω τον πονο μου...
να ζαλισω το μυαλο να μην σκεφτεται...
τις λιγες μερες πριν...τις λιγες μερες μετα...
τα χρονια που περασαν στο ιδιο γκρι μοτιβο...
τα κιτρινισμενα μου γραμματα φευγουν μαζι με τα χελιδονια αποψε...
για αλλη γη...
και ισως στον δρομο να αφεθουν σε οποια καρδια τα φωναξει...
παντα ιδια...παντα δικα σου...παντα με παραπονο...παντα διχως να φταιω...παντα διχως να φταις...παντα μονη...παντα μονος...παντα μαζι...
στα βλεφαρα μαζεψα ολο το φθινοπωρο...
και στην καρδια λιγο καλοκαιρι που προλαβε να φωλιασει...
δεν ξερω πως θα φτασει παλι να καλυψει τοσο μεγαλο χειμωνα...
τι κι αν εμαθα απο μικρη να μετραω τις εποχες...
εκεινος ο ρημαδης ο χιονιας οσο κι αν λεω πως παντα θα ειμαι ετοιμη...
παντα απροετοιμαστη με βρισκει...
στην αρχη καθε εποχης τρομαζω...
μετα συνηθιζω...
