Σκονταφτε η ψυχη μου σε οτι συναντουσε αιωνες ατελειωτους...
δεν ηταν δικαιολογια για κανενα παραστρατημα μου...
ηταν μοναχα η αληθεια...
ημουν ανικανη να υπερασπιστω οσα πιστευα...
ημουν ανικανη να κανω πραξη τις σκεψεις...
δεν ειχα τιποτα να πω...
τιποτα να χρειαζεται να γραψω για να θυμαμαι αργοτερα...
σαν να ειχαν ολα χαθει σε ενα δειλινο...
σαν να μην ειχε τιποτα πια αξια...
σαν να κυλουσε η ζωη απλα για να τελειωσει...
το κενο μεγαλωνε μερα με τη μερα και απειλουσε να με καταπιει...
κι εγω δεν νομιζω πως θελησα τιποτε περισσοτερο εκεινη την εποχη...
ξεγελουσα τον εαυτο μου με καταπληκτικες ερμηνειες ζωης...
τοσο εμενα οσο και τους αλλους...
και ημουν πολυ περηφανη τις μερες και πολυ ταπεινη τις νυχτες...
οταν κανενας προβολεας δεν επεφτε πανω μου δεν υπηρχε λογος να κρυβομαι...
ετσι λοιπον στις πιο αληθινες μου στιγμες δεν ηταν κανεις εκει...
κι ηταν ωραια γιατι εκανα πολυ παρεα με ολα τα μοναχικα πλασματα...
και ειχαν πολυ περισσοτερο ενδιαφερον και αληθειες να μου πουν απο καθε προθυμο ψευτη...
επαψα να περιμενω...επαψα να ρωταω γιατι...
δεν λυπηθηκα ποτε ξανα...
δεν προσευχηθηκα ποτε ξανα...
τι να ζητουσα αλλωστε...;
ηταν ηδη αργα...
πεθανα την Ανοιξη...
ολη η ομορφια της φυσης δεν αντεχε την υπαρξη μου...
κι εγω πια δεν αντεχα ολα τα αταιριαστα που πασχιζα να ταιριαξω σε μια ζωη παζλ που παντα του ελειπαν κομματια...
βρεθηκαν μετα απο χρονια κρυμμενα στα πιο απιστευτα σημεια ονειρων που επισκεφτηκε η ψυχη σε ωρες που κραυγαζε ενα ψεμμα να σωθει...
Υ.Γ επειδη ποτε δεν τολμησαμε Ελευθεροι να ζησουμε οσα ποθουσαμε πραγματικα...
Υ.Γ2 κι επειδη καποτε δεν το αντεξα ολο αυτο...
