ειναι ομως κι εκεινο το μερος μου που ψαχνω απεγνωσμενα να βρω...
εκεινο το μαγικο μερος των ονειρων μου που δεν μπορω να δειξω σε κανεναν...
εκεινο που καταφευγω σε καθε μου αδιεξοδο...
και που τωρα δεν μπορω να βρω που ειναι...
εψαξα σε καθε γνωριμο καταφυγιο...σηκωσα πετρες..παραμερισα λουλουδια...
χτυπησα πορτες ξεχασμενες απο καιρο...φωναξα προσευχες...
ψιθυρισα ξορκια...παρακαλεσα...εκλαψα μες την απογνωση να αποδρασω...
σηκωσα χερια μπας και απλωθει καποιο κρυφο απο καπου να με μαζεψει...
μιλησα σε καθρεφτες και ζητησα να με περασουν απεναντι...καμια απαντηση...
κοιταξα κι εσενα οσο πιο γλυκα μπορουσα με ματια να φωναζουν για την θαλπωρη της αγκαλιας σου
αλλα εστρεψες το βλεμμα σου αλλου...
κουραστηκες κι εσυ απο αυτη μου την τρελλα πουθενα να μη στεριωνω και ολο να θελω να φευγω...
ε μα ματια μου σου το πα απο την αρχη δεν ειμαι εγω για εδω...κι αν ειμαι δεν μπορω να μενω σε κατι για πολυ...
σου το πα...κι εσυ συμφωνησες..μαγευτηκες απο τα λογια μου και τις γητειες μου...
τωρα γιατι αγνοεις την διαφορετικοτητα μου...γιατι δεν την αγαπας πια...;;;
και ακομα δεν μπορω να βρω το περασμα για το μαγικο μου μερος...
και πρεπει επειγοντως να αποδρασω....
